1u40 minuten, exact 1 minuut sneller dan vorig jaar …

Na 11 kilometer begonnen echter de problemen. Langzaam maar zeker kwam de pijn in mijn lies/heup terug …

Na 18 kilometer was het hek volledig van de dam. De pijn in mijn lies/heup was niet meer te doen, de laatste kilometers versleepte ik mijn lichaam al strompelend …

Conclusie: zware ontsteking van de lies, twee weken VOLLEDIGE rust …

Gedaan dus met de sportieve prestaties voor de komende weken

21 kilometer lopen, voor mij dus geen volledige marathon dit jaar, maar ’slechts’ een halve marathon. Hoewel … het is nog niet echt zeker of ik wel ga starten … Mijn valpartij tijdens de winterduathlon van Kessel heeft me niet echt deugd gedaan … Vandaag is het pas de eerste dag dat ik bijna niets meer voel aan mijn heup terwijl ik stap … wat dit gaat geven als ik loop, is een andere vraag …

To start or not to start, that’s the question

De winterduathlon van Kessel was opnieuw, net zoals de duathlon te Viersel van enkele weken terug, een zeer leuke, onvergetelijke ervaring. Opnieuw was alles perfect georganiseerd (enkel de winter bleef (gelukkig) thuis :)), waardoor stipt om half drie het startschot werd gegeven.

Het startschot werd gevolgd door een supersnelle eerste ronde van een dikke drie kilometer. Zelden heb ik zo een snelle start meegemaakt … Toch slaagde ik er in om me goed voorin te handhaven, waardoor ik rond positie 20 in de wisselzone kwam.

Drie ronden van een dikke vijf kilometer met de mountainbike, de organisatie had er echt wel een speciale omloop van gemaakt. Tijdens mijn verkenningsrondje vóór de start, viel ik van de éne verbazing in de andere: dit is toch wel écht stijl naar boven … moeten we hier naar beneden? … als ik hier uit de bocht vlieg, is het geen duathlon maar een triathlon, want dan beland ik in de vijver … Het was echt wel een straf parcours, één gedeelte zeer technisch, een ander gedeelte iets minder technisch, waardoor ik de troeven van mijn snelheid kon bovenhalen … Maar, het is net op dit minder technisch gedeelte dat ik onderuit ben gegaan … We waren net met een groepje van drie aan het doorvlammen, toen ik in een vrij simpele bocht kennis maakte met de harde ondergrond van Kessel … Na even op mijn tanden te bijten, waardoor ik een kleine tien plaatsen naar achter schoof, slaagde ik er toch in om opnieuw in mijn tempo te komen.

Na het mountainbiken was het terug drie kilometer lopen, en hoewel ik hier nu met een pijnlijke heup zit van de val, slaagde ik er toch in om een mooi tempo aan te houden.

Resultaat: 33ste van de 90 deelnemers.

Algemeen gevoel: het lopen ging vlotter dan in Viersel, het mountainbiken was super plezant, enkel spijtig van de val …

Conclusie: Jammer dat dit de laatste keer was dat de duathlon in Kessel georganiseerd werd, want het was meer dan de moeite

Hoewel het wielerseizoen op zijn einde loopt, geldt dit niet voor mijn sportief seizoen. WIJ gaan nog even door

Na de toch wel succesvolle duathlon van Viersel, start ik zondag met volle moed in de winterduathlon van Kessel. Drie kilometer lopen, veertien kilometer fietsen en nogmaals drie kilometer lopen. In vergelijking met de duathlon van Viersel dus een peuleschil … MAAR: deze keer kan ik niet uitpakken met mijn koerservaring, want die veertien kilometer zouden wel eens bijzonder zwaar kunnen zijn … Mountainbiken, superleuk, maar megazwaar. Ik ben benieuwd hoe ik het er van af ga brengen.

Afwachten dus, en hopen op een superdag

De laatste zit erop. Het was nog eens een echte koers. Met 74 deelnemers een mooi deelnemersveld, een mooi en selectief parcours, mooi weer, …

Het weer inspireerde sommige supporters om nog eens buiten te komen en van de zon te genieten tijdens de koers op meer of minder sportieve wijze.

Terug naar de koers dan, want daar waren we uiteindelijk toch voor gekomen:

En dan valt het doek over het wielerseizoen 2008. Tot volgend jaar!

Het is onvoorstelbaar hoe de tijd vooruit vliegt, maar inderdaad, het wielerseizoen loopt alweer op het einde … Morgen kom ik voor de laatste keer aan de start dit seizoen, namelijk in Haaltert. De start is om 15u, dus wie wil genieten van het mooie weer en een portie wielersport, allen daarheen

Gek zijn is gezond … Het is dus officieel, uit vorige post blijkt dat ik een beetje gek ben. Ik ben er echter van overtuigd dat ik niet alleen ben. Naast het feit dat mijn allerliefste wel heel vaak een lief zotteke is :), lopen er op deze wereld wel meerdere mensen rond waar er iets aan scheelt …

Neem nu deze ochtend op de fiets: terwijl mijn vingertoppen aan het afvriezen zijn ondanks mijn handschoenen (misschien lichtelijk overdreven, 7 graden is nog niet echt vriezen, maar soit), mijn oren aan het verkleumen zijn en mijn teentjes de winter al voelen aankomen, ben ik maar liefst twee mensen, jawel, u leest het goed, twee mensen tegen gekomen die doodleuk in hun short aan het fietsen waren … Dan begint een mens zich toch wel vragen te stellen … Wie is hier nu eigenlijk gek ?

Het is niet alledaags, zelfs een beetje bizar, sommigen bestempelen het misschien gewoon als gek, tsja, het is nu éénmaal zo … gisterenavond heb ik mijn mountainbike hier laten staan op het werk en heb ik mijn loopschoenen aangetrokken om naar huis te gaan. Na een dik uurtje kwam ik thuis aan, het ging vrij vlotjes, het tempo lag vrij hoog, de verkeerslichten waren niet té lastig …

Het is best wel grappig, ik loop gewoon met een hele kudde fietsers mee … als ik even moet lossen, kom ik hen wel terug tegen bij het volgende rode licht Ik heb dan ook een licht vermoeden dat die fietsers mij een beetje als gek bestempelen …

En wat hen hiervan helemaal overtuigt, is het feit dat ik deze ochtend dezelfde fietsers ben tegen gekomen, opnieuw al lopend Deze ochtend ging alles wel wat moeizamer, niet voldoende gerecupereerd van gisteren. Sommige fietsers gaf ik echter wel weer het nakijken …

Gelukkig dat gek zijn gezond is

Ik zou uiteraard niet alleen gaan … Die vogels vertrekken toch ook niet alleen?

Wanneer de zon staalhard aan de hemel staat en de dag wordt afgesloten met een warmte-onweer zou je er nog aan kunnen twijfelen, op een dag als vandaag is het overduidelijk. De herfst is in het land.

In de haag op de parking voor ons appartement hangen er een zestal dikke spinnen in gigantische spinnenwebben/spinnewebben (wie kent de juiste spelling van het woord?).
Elke dag zie ik ook groepjes vogels vertrekken naar warmere oorden. Zij laten zich niet uit het lood slaan door een opflakkering van het mooie weer, l’ été indien. Hun zesde zintuig zegt hen dat het tijd wordt om de koffers te pakken, de troepen te verzamelen en in perfecte slagorde koers te zetten naar hete woestijnen, …

Op een dag als vandaag kijk ik ze jaloers na, dan zou ik wel met hen mee willen vliegen om de kille herfstdagen -en die bijbehorende kwaaltjes en verkoudheden- te ontvluchten. Maar ik ben Belg en geen nomade en dus blijf ik gewoon hier en geniet dubbel van de mooie zonnige dagen.

Altijd mooi warm weer gaat misschien op de duur ook vervelen, want wanneer kan ik mijn vertrouwde jeans dan uit de kast halen?