Het wielerseizoen is weeral een tijdje voorbij. Voor degene die het nog niet weten, er komt geen nieuw wielerseizoen meer voor mij. Vanaf 2010 richt ik me volledig op triathlons en marathons. Binnenkort komt hier op onze site een overzicht van alle doelen voor 2010. Het wordt een druk jaar met enkele mooie wedstrijden.
Ondertussen is het dus winterstop … of zou het winterstop moeten zijn …
Wekelijks zwem ik momenteel een kleine vijf kilometer (jawel, crawl ), loop ik zo een twee uur, en fiets ik steeds naar het werk heen en terug. Van stil zitten is er dus geen sprake, hoewel de eerste belangrijke wedstrijd pas in april 2010 plaats vindt.
April 2010 … waag gerust een gokje aan welke wedstrijd ik ga meedoen
Het is al maanden een uitgemaakte zaak waar we niet meer aan twijfelen, die we niet meer zullen veranderen. Encyclopedieën vol namen werden doorbladerd, potentiële mogelijkheden werden gewikt en gewogen, een besluit werd genomen. WIJ weet het al … voor jullie is het nog een tijdje afwachten. Voorlopig moeten jullie het stellen met deze lijst en de vraag of hij er tussen zit of niet.
Eén ding, de beginletter, kunnen we misschien al verklappen … beide namen zullen beginnen met een letter uit het alfabet die ligt tussen A en Z. Voila! En nu hebben we eigenlijk al veel gezegd
Hij wordt beschouwd als de geluksbrenger bij uitstek voor ouders in verwachting, als de boodschapper van de geboorte van een babietje. Dat is niet zomaar een of andere kitscherige traditie van de laatste jaren, integendeel, zelfs bij de Romeinen had deze bijzondere vogel al een soortgelijke taak. Hij was alleszins de trouwe compagnon van de godin Pietas.
Er is wel één probleem: de ooievaar is een trekvogel en heden ten dage ligt dat beestje te genieten van het heerlijke zonnetje in Zuid-Spanje of Noord-Afrika. Dus kan hij moeilijk de boodschapper zijn van de geboorte van ons babietje. Wie neemt in deze koude maanden dan de taken van de ooievaar over? Het is een beklijvend probleem dat ons al enkele weken bezig houdt en waarover we uitsluitsel willen hebben. Iemand moet ons babietje toch aankondigen? Sinterklaas, de Kerstman (ik hoop hij alvast niet!), de drie koningen, …
Misschien moeten we de boodschapper in die andere traditie zoeken. Daar waar de sterre stil bleef staan … Enkele mensen in onze familie zijn daar uitstekend voor geplaatst. Haal die telescoop dus maar al boven!
Amai, deze ochtend is er echt wel veel wind … het is lang geleden dat ik zo moeten stampen en duwen heb op mijn fietske … tijdens mijn tochtje naar het werk bedacht ik me hetvolgende: stel u voor dat er een dergelijke wind staat als je deelneemt aan een volledige triathlon (=> zoals in Hawaï of Lanzarotte … daar staat altijd massa’s wind …), dan is het echt wel een gevecht tegen de natuurelementen …
Zondag ben ik van plan om voor het eerst deze herfst mee te doen aan een echte mountainbiketocht. Ik kijk er al een tijdje naar uit, het kriebelt in de benen …
Reeds tweemaal stond ik op het punt om deel te nemen aan zo een tocht … maar door materiaalpech is het er nog niet van gekomen.
Dat er bij een zwangerschap het nodige geduld aan de dag dient gelegd te worden, is gisteren nog maar eens bevestigd. Zeker als het je eerste zwangerschap is. Stapels leesvoer hebben we er al over verslonden. Alleen aan boeken die van dichtbij of van veraf iets met een bepaald facet van ‘zwanger zijn’ te maken hebben, kunnen we een boekenkast vullen.
Eén boek is onze absolute favoriet. Het boek beschrijft van naaldje tot draadje, nauwgezet van week tot week wat je allemaal kan verwachten tijdens je zwangerschap.We hebben alvast één ding geleerd: elke zwangerschap is uniek. Ons babietje volgt tijdens zijn ontwikkeling in de buik niet altijd het boek Maanden, neen, eerder weken hebben we zo vol spanning liggen voelen aan mijn buik om toch de eerste stampjes niet te missen. Euforisch waren we toen zijn/haar aanwezigheid tastbaar werd.
Maand na maand gingen we trouw naar de gynaecologische controles maar we bleven toch altijd wat op onze honger zitten. Het uur waarop die controle was gepland maakte niet uit, ons babietje maakte er steevast een spelletje van om zich te verstoppen. Hij/zij duwde zijn hoofdje steeds ver weg of verborg het achter zijn/haar armpje. We konden zijn/haar ribbetjes tellen, we kunnen met zekerheid zeggen dat hij/zij 10 teentjes en 10 vingertjes heeft, maar zijn/haar gezichtje bleef gehuld in de mysterieuze waas van de baarmoeder.
Tot gisteren! Eindelijk waren we ons babietje een stapje voor. Vanaf 2 november heeft ons babietje nu ook eindelijk een gezichtje!
De tijd van het jaar waarin handschoenen, mutsen en sjalen in het straatbeeld verschijnen, is weer aangebroken. Deze ochtend was het ijskou … pijnlijke vingers, ijskoude tenen, het hoorde er allemaal bij toen ik deze ochtend naar het werk reed …
Over rijden gesproken. Ik voel me al terug volledig hersteld van de marathon. Eergisteren heb ik trouwens mijn eerste zwemles gehad … dus langzaam maar zeker ben ik al aan het opbouwen voor het seizoen 2010 … Velen zullen wellicht denken dat ik beter wat zou rusten, maar ja, als uw lichaam bijna uit elkaar spat van de energie, kan je het moeilijk tegen houden …
Alleen de kou schrikt me een beetje af …
En toch zie je nog steeds wielertoeristen in korte broek rijden …
De marathon zit erop en wat voor een marathon is het geworden!
Stipt negen uur werd het startschot gegeven waarna zo een 2000 man in beweging kwam. Ik had me bij de start gepositioneerd aan het ballonnetje van 3u45. Eens gestart kwam ik echter al vrij snel bij het ballonnetje van 3u30. Even dacht ik om, net zoals vele anderen, in het zog van deze haas te lopen, maar het tempo lag toch iets te laag op dat moment.
Na een kleine vijf kilometer zag ik het ballonnetje van 3u15. Gedurende een tiental kilometer bleef ik ongeveer op dezelfde afstand hangen … echt dichter kwam ik niet meer.
De eerste tien kilometer liep ik op 47min31. De halve marathon op 1u40. Dus ik was echt wel op weg om een fantastische prestatie neer te zetten. Rekening houdend met enig verval, zou ik misschien binnen de 3u30 eindigen
De volgende tien kilometer gingen ook nog behoorlijk vlotjes. De tijdsmeting op 30 kilometer overschreed ik op 2u23.
Vanaf kilometer 32 begon het echter lastig te worden. Langzaam maar zeker voelde ik me leeg lopen en stijf worden …
Toch lukte het me nog om een behoorlijk tempo te lopen. Aan kilometer 39 kwam ik voorbij in 3u11. De laatste twee kilometer, die sterk dalen, waren er echter te veel aan … alles begon pijn te doen, het was echt doorbijten om de finish te halen.
Uiteindelijk overschreed ik de finish in 3:28:30. Een fantastische supertijd, zeker op dit zwaar parcours.
En wat nog beter is: dit jaar wordt het geen rolstoel
), loop ik zo een twee uur, en fiets ik steeds naar het werk heen en terug. Van stil zitten is er dus geen sprake, hoewel de eerste belangrijke wedstrijd pas in april 2010 plaats vindt.
