Dat er bij een zwangerschap het nodige geduld aan de dag dient gelegd te worden, is gisteren nog maar eens bevestigd. Zeker als het je eerste zwangerschap is. Stapels leesvoer hebben we er al over verslonden. Alleen aan boeken die van dichtbij of van veraf iets met een bepaald facet van ‘zwanger zijn’ te maken hebben, kunnen we een boekenkast vullen.
Eén boek is onze absolute favoriet. Het boek beschrijft van naaldje tot draadje, nauwgezet van week tot week wat je allemaal kan verwachten tijdens je zwangerschap.We hebben alvast één ding geleerd: elke zwangerschap is uniek. Ons babietje volgt tijdens zijn ontwikkeling in de buik niet altijd het boek 
Maanden, neen, eerder weken hebben we zo vol spanning liggen voelen aan mijn buik om toch de eerste stampjes niet te missen. Euforisch waren we toen zijn/haar aanwezigheid tastbaar werd.
Maand na maand gingen we trouw naar de gynaecologische controles maar we bleven toch altijd wat op onze honger zitten. Het uur waarop die controle was gepland maakte niet uit, ons babietje maakte er steevast een spelletje van om zich te verstoppen. Hij/zij duwde zijn hoofdje steeds ver weg of verborg het achter zijn/haar armpje. We konden zijn/haar ribbetjes tellen, we kunnen met zekerheid zeggen dat hij/zij 10 teentjes en 10 vingertjes heeft, maar zijn/haar gezichtje bleef gehuld in de mysterieuze waas van de baarmoeder.
Tot gisteren! Eindelijk waren we ons babietje een stapje voor. Vanaf 2 november heeft ons babietje nu ook eindelijk een gezichtje!
