De geur van lekkere gegrilde groentjes dwarrelt op dit moment langsheen mijn neus. Mijn allerliefste liefste schatje staat immers achter het kookfornuis een superlekkere maaltijd te bereiden, terwijl ik hier uitgeteld op ons terras dit tekstje aan het typen ben.
Uitgeteld, want eindelijk ben ik eens niet geconfronteerd geweest met pech, maar heb ik mijn koers zonder problemen kunnen uitrijden. Al na enkele ronden voelde ik wel dat ik nog heel wat wedstrijdritme (en de nodige trainingskilometers) ontbreek, maar dat belette me niet om halfkoers stevig mee te werken in het peloton om dichter te komen bij de vijf koplopers.
Het gebeurt niet zo vaak dat een tiental renners de moed hebben om stevig rond te rijden als de rest van het peloton zich in het wiel van de ‘werkenden’ laat meedrijven, maar vandaag hadden ze er dus zin in 
Ongetwijfeld had de prachtige zomerzon hier iets mee te maken.
Het werk was echter tevergeefs, we kwamen slechts een paar seconden dichter. Nog enkele kleine groepjes konden uit het peloton ontsnappen, maar ik gokte een beetje op mijn sprint: 24/ 64, eindelijk nog eens een prijsje gereden.
En nu ga ik genieten van het eten van mijn keukenprinsesje.
