Zoals Jeroen vorige week al had aangekondigd, stapten we gisterochtend in de teletijdmachine en lieten we ons terug flitsen naar het jaar 1815. De slag bij Waterloo waar de grote Franse keizer Napoleon en het Franse leger in het zand beten tegen de troepenmacht van Wellington en de zijnen. Honderden paarden, ongeveer 1300 figuranten uit heel Europa bivakkeerden een heel weekend aan de voet van de leeuw van Waterloo.

Of hoe de miserie van bijna 200 jaar geleden zoveel mensen op de been kan brengen. Met fototoestellen, telelenzen en camera’s in de aanslag stonden 1000den geïnteresseerden (16 000 volgens De Standaard) die de hele re-enactment met grote belangstelling en op de voet te volgen. Uiteraard bevonden wij ons onder die massa, evenzeer met een fototoestel in de aanslag. Het is tenslotte interessant om te gaan bekijken als een historische attractie. Maar we stelden ons wel de vraag of er binnen een kleine honderd jaar ook reconstructies zullen volgen van belangrijke veldslagen tijdens WO I en WO II of van de oorlog in Vietnam.

Hoe dan ook het was hoogst interessant en amusant.
Interessant omdat de reconstructies zo nauwgezet mogelijk gebeurden (alleen met een troepenmacht die serieus gereduceerd was).
Amusant omdat we er allebei een spel van maakten de anachronismen op te sporen, en omdat de soldaatjes die gedood waren nadien weer opstonden en het publiek begonnen te entertainen.