Nu ik hier zonder werk thuis zit te genieten van mijn steeds dikker wordende buik, heb ik terug meer tijd om mij bezig te houden met één van mijn favoriete bezigheden: fotografie.
Op een hete namiddag in het begin van september kon ik mijn broer verleiden om model te spelen. Hij fietste zich een hele namiddag met zijn MTB in het zweet en ik hield mijn vinger op de knop. Toen hij even pauzeerde om wat op adem te komen en een slok te drinken, ontstond deze foto.
Een roos is een bloem voor geduldige mensen. Ongeduldige mensen zouden zowaar “zen” worden bij het volgen van het openbloeien van deze bloem. De voorbije dagen opende onze roos zeer zorgvuldig en in een gestaag tempo haar bloemblaadjes één voor één. De zachte crèmekleurige rozenblaadjes verbergen het vurige karakter van de roos
“Trien” der traagheid.
Deze gedetailleerde trien der traagheid kruiste ons pad op een ochtendlijk mountainbiketochtje in de Voerstreek. Ze trok haar voelsprietjes even in toen de lens op haar gericht werd. Waarschijnlijk had ze last van enige verlegenheid. Na enkele foto’s ruimde haar verlegenheid de baan voor haar trots om toch mooi en in al haar glorie op de foto te komen.
Ontploft
Banale dingen zijn soms minder banaal dan ze eruit zien, dat is een cliché als een huis. Af en toe heb ik een abstracte dag. Dan trek ik er met mijn fototoestel op uit om de banaliteit van de alledaagse dingen te ontkrachten, om te vormen tot iets visueel aantrekkelijk. Ik vervorm heel alledaagse dingen tot iets abstract, waarbij het moeilijk is om het onderwerp nog te herkennen.
Golven die naar het strand golven. Het was de inzet van een hele reeks foto’s.
Deze foto werd gemaakt op een wandeling in het natuurreservaat Molsbroek. Een voyeuristisch trekje kwam naar boven toen we achter een zogenaamde ‘voedermuur’ enkele meesjes (koolmeesjes of pimpelmeesjes) konden bekijken tijdens hun middagmaal. Gelukkig had ik mijn camera bij de hand. Het enige nadeel van mijn camera: een kleine lens, waardoor de vogeltjes ruim in hun omgeving geportretteerd zijn.
