Summertunes
Als het zomert, koop ik geen cd’s, dan ga ik op reis. Ik kan het niet helpen, maar voor elke reis MOET ik een zelfsamengesteld cd’tje maken met zonnige, zuiderse muziekjes. Melodietjes die dat warme, heerlijk ontspannen, wat uitgelaten gevoel uitdrukken dat me telkens bekruipt als we de lange autoritten naar het zuiden plannen, cruisen over Franse/Spaanse/Italiaanse autowegen. Het zijn dus melodietjes van uiteenlopende pluimage: commercieel, nostalgisch, jazzy, …
1. Het eerste nummertje dat ik dit jaar op het cd’tje heb gebrand, is er eentje uit de doos van de eighties. Club Tropicana van Wham begint met gekrekel van de krekels uit de Provence, voor de rest straalt het dat warme en uitgelaten vakantiegevoel uit van een cocktailtje bij een heldere sterrenhemel.
2. Arsenal, Lotuk: Over het algemeen zit er ook een behoorlijk hoog zomergehalte in de muziek van Arsenal.
3. Billy Paul, Your Song: Er bestaan ontelbare versies van dit nummer. We hadden zelfs een speciale walsversie voor onze openingsdans. Deze versie is een iets meer jazzy en zomerse versie en als aandenken, …
4. Calexico, Chrystal Frontier: Op radio 1 en StuBru krijgen ze airplay maar ze zijn niet overbekend bij ons. Ze komen uit de VSA op de grens tussen Californië en Mexico.
5. The Beatles, Here comes the sun: een ode aan de zon voor wanneer je terug in België bent en de zon zich even achter de wolken verschuilt.
6. Bob Marley, Jamming: Bob Marley brengt je in een roes, en neen dan bedoel ik niet de roes van sigaretjes waar niet alleen tabak in gedraaid werd. Zijn muziek doet je achterover leunen, even alles vergeten en genieten!
7. De-Phazz, Mambo Craze: Een behoorlijk filmisch en dansbaar nummertje om de heupen even op los te schudden.
8. Ben Harper en the Innocent Criminals, Say You Will
9. Brian Adams, Summer of ‘69: behoeft weinig uitleg, wat nostalgisch
10. Astor Piazolla vs Koop, Vuelvo al Sur: Je hoort de meeuwen op de achtergrond bij het slepende geluid van de tango, nadien wordt het warmer met een zacht geneurie en een heerlijk baslijntje. Sinds ik het heb leren kennen, zou ik het op elke cd zetten, het is één van mijn favorietjes.
11. Paul Weller, Long hot summer: Wie droomt daar nu niet van?
12. Mano Negra, Indios de Barcelona: We hadden dit jaar Barcelona als einddoel van een rondreis door Frankrijk en het noorden van Spanje. Bij de liedjes van Mano Negra/Manu Chao kies ik meestal voor de live-versie omdat daar nog meer vuur en ritme inzit. Je kan er niet bij blijven stilzitten, ideaal dus na een lange autorit.
Black is beautiful (3)
Al valt er in dit geval misschien over te discussiëren, zowel over het ‘black’ als over het ‘beautiful’. Dertig jaar na de King of Rock ‘n Roll is ook de King of Pop niet meer. Michael Jackson is op zijn vijftigste bezweken, misschien wel op dezelfde manier als de King of Rock ‘n Roll, een overdosis medicijnen. Net zoals bij zijn legendarische voorganger zullen er ongetwijfeld ook heel wat fans zijn die heel hun leven aan zijn dood zullen twijfelen en er allerlei complotten zullen in zoeken. Er is nog een overeenkomst tussen de King of Pop en de King of Rock ‘n Roll: Michael Jackson trouwde met de dochter van Elvis Presley, al was het maar voor even.
Eigenlijk past hij perfect in deze reeks, ook hij begon bij het legendarische “zwarte” platenlabel Motown, dat ook dit jaar zijn vijftigste verjaardag viert. De man verkocht letterlijk miljoenen platen, dus is het moeilijk om nu even met een Jackson-album in het hoofd te zitten. Vandaar deze poll:
Black is beautiful (2):
New Soul:
Iemand maakte ooit de bedenking: “Het is toch gek, er zijn in feite maar zeven noten en toch blijft men steeds andere muziek maken. Zou er nooit eens twee mensen, onafhankelijk van elkaar, op hetzelfde melodietje komen?” Dat zou misschien een al te grote toevalligheid zijn, maar in het muziekwereldje durft men de mosterd al eens elders te halen.
Hoe meer muziek je begint te kennen, hoe meer je dat leentje-buur ontdekt. Er is ook niks mis mee. Een muzikant ontdekt een steengoede akkoordencombinatie, riffje, … iets dat hem is bijgebleven van een plaat van een collega en daaruit groeit iets nieuws. Deze cd-box heeft mij weer zo een leentje-buur-geval leren kennen. U kent wellicht het nummer ‘No Diggity’ van Blackstreet. Origineel? Luister dan maar eens naar deze.
Dit is waarschijnlijk de lievelingscd van mijn allerliefsteke uit deze box. Het zijn populaire deuntjes die nog vers in het geheugen liggen met o.a. The Black Eyed Peas en het eerder vernoemde ‘No Diggity’.
Plaat van de maanden maart en april: Black is beautiful
Muziek is voor mij als eten en drinken en liefde. Het is voor mij levensnoodzakelijk, ik kan eigenlijk niet zonder. Ik placht zelf al eens een riedeltje uit mijn contrabas te persen, wat met veel vallen en opstaan soms lukt. Maar er gaat niets boven de échte muzikanten.Voor elke gemoedsstemming, voor elke gebeurtenis bestaat een melodietje, een liedje, een song. Sommige songs glijden mettertijd van mij af, geraken wat in de vergetelheid. Maar daarover maak ik mij geen zorgen, de echte goeie muziek (volgens mijn bescheiden mening en persoonlijke smaak) blijft levenslang aan mij kleven. Bovendien zenden onze radiostations op regelmatige tijdstippen wel één of ander lijstje uit. Vorige week friste MNM mijn muzikaal geheugen nog eens op met puur jeugdsentiment uit de jaren ‘90.
Hoewel het wat aan het veranderen is, blijft de muziek voor mij het belangrijkste. De tekst komt later wel en zorgt ervoor dat ik een bepaalde song nog sterker ga appreciëren. Waarschijnlijk is dat een restant uit vroegere tijden, toen ik de teksten toch niet begreep en mij dus enkel concentreerde op de muziek. Om te blijven hangen, moet een song er met iets bovenuit steken. Meestal moet hij swingen en vooral niet té commercieel en mainstream klinken.
De rode draad door deze 10-delige muziekbox is muziek gemaakt door zwarte muzikanten. Ik heb de eerste drie al kunnen beluisteren en ik ben er helemaal weg van. Ik was er eigenlijk al altijd helemaal weg van. Zwarte muzikanten hebben altijd dat tikkeltje meer swing in hun hart, ziel, lijf en leden.
Naarmate ik de cd’s beluisterd heb, zal ik ook jullie oortjes de volgende weken verwennen met deze fantastische muziek:
Soul:
De zwarten in de VS werden eeuwenlang onderdrukt. Ook voor hen was muziek hun leven. Om de zware arbeid op de plantages te verlichten, hun verdriet te verlichten zongen ze Negro Spirituals en gospelmuziek. Deze zeer ritmische muziek leefde voort in de zwarte kerkgemeenschappen in de VS.Het vormde de basis voor de generatie zwarte muzikanten die in de jaren ‘60 uit de schaduw traden. Uiteraard moesten de blanke platenbazen aanvankelijk niet weten van deze “zwarte” muziek. De eerste muzikant die dan toch een contract kreeg aangeboden, werd niet echt vergoed hoewel hij toch op nummer één stond in de charts.
In het vuur van de burgerrechtenbeweging van o.a. Martin Luther King en het succes van deze zwarte muziek op lokale radiozenders en in charts, waagde Berry Gordy het om een eigen platenlabel op te richten: Motown. Een platenlabel exclusief voor Afro-Amerikaanse artiesten. Het succes van Motown kreeg concurrentie van Stax. Deze twee labels waren de stem van jong Amerika. Je kent ze wel: Stevie Wonder, Marvin Gaye, Curtis Mayfield, Smokey Robinson & the Miracles, Diana Ross and the Supremes.
Plaat van de maand februari: Martine de Kok, Woestijn
Op 18 februari stelde ze trots haar eerste ep voor. Vijf liedjes staan er op, Nederlandstalig. Het is een beetje moeilijk om er een genre op te kleven. Laat ik het houden bij ‘moderne kleinkunst’ maar dat dekt de lading uiteindelijk ook niet helemaal. Je kan haar vergelijken met Bart Peeters omdat ze ook in het Nederlands zingt, omdat ze grappig uit de hoek komt in haar teksten, omdat er zo moeilijk een stijl op te kleven valt, maar ze is vooral Martine de Kok.
Ik zat met Martine in de klas, in het middelbaar en nu tien jaar later staat ze op de planken met haar eigen liedjes. Ik maak maar een beetje reclame, niet omdat ze een oude schoolvriendin is, ook, maar vooral omdat ik WIJ haar liedjes echt goed vindt.
Het is misschien moeilijk om haar liedjes te beluisteren. Ik weet niet zo zeer of haar cd’tje in een muziekwinkel te koop is en op iTunes zal het ook niet te vinden zijn, maar je kan de titelsong van haar cd beluisteren via haar site. Doen!
Luistertip:
Als je heel aandachtig naar “De Hemel in het Klad” luistert en geduldig wacht na het laatste liedje, dan komt er nog een extraatje. Een pareltje van een duet. Heel eenvoudig: een mannenstem en een vrouwenstem en een gitaar. Maar onwaarschijnlijk mooi.
Plaat van de maand januari: Bart Peeters, Hemel in het klad
Het plaatje bestaat al heel wat langer, dan de voorbije maand januari en sommige liedjes kenden we ook al. Vorig jaar zijn we naar zijn concert geweest in de Roma in Antwerpen. Hij en zijn band hadden toen een geweldige indruk op ons gemaakt.
In het begin van de maand kregen we het plaatje te leen van onze zus Nele. Er is nog geen dag voorbij gegaan dat we niet naar één of meerdere nummers ervan beluisterd hebben. Het is een plaatje in het Nederlands met spitsvondige teksten over alledaagse en minder alledaagse zaken. Bovendien spreekt de muziek mij enorm aan. Het is een mix van jazz, wereldmuziek, swing, … Een zalige plaat!
